Norveç'in kuzeyindeki küçük bir kasabada belediye, martıların çöp konteynerlerini karıştırmasını önlemek için kapaklara yeni bir kilit sistemi takmış.
Fakat martılar organize bir şekilde sistemi çözmüş ve adeta belediyeye meydan okumuşlar.
İşin ucunda ekmek var tabii.
Konteynerler nihayetinde martılar için ekmek kapısı.
Halk ise çoktan tarafını seçmiş görünüyor.
Martılardan yana.
*
Yeni Zelanda'da ise belediye parkındaki ördeklerin vatandaşların piknik masalarına dadandığını öğrendim.
İş artık öyle bir noktaya gelmiş ki ördekler masaya yaklaşmakla yetinmiyor, insanların piknik hobisini tamamen yok eder hâle gelmiş.
Tabii önündeki hamburgeri yemeye çalışan ördeğe tekme atmayı düşünecek kadar karaktersiz ve onursuz olmayan ahali, çareyi durumu belediyeye şikâyet etmekte bulmuş.
*
Yaklaşık dört yıldır ekonomi ve vergi üzerine köşe yazıyorum.
Sık olmasa da arada mecburen siyasete girmiyor değilim.
Ancak her geçen gün birikerek gelen ekonomi tufanı, vatandaşın olduğu gibi bizim de nefesimizi kesebiliyor.
Normalde dün açıklanan enflasyon üzerinden birkaç noktayı vurgulayacaktım.
Bir an durdum.
Bilgisayarı kapattım.
Yazmayı bıraktım.
Düşünüyorum...
Allah aşkına biz nereye gidiyoruz?
Ne yaşıyoruz?
Ne yapıyoruz?
Kimsenin yüzü gülmüyor.
Herkes burnundan soluyor.
Siyasi olarak gerginiz.
Ekonomik olarak gerginiz.
Hukuki olarak gerginiz.
Barut gibi ahali.
*
Pazartesi günü motorine 3,6 lira zam.
Bugün 7,76 lira daha.
Gelinen nokta 90 lira.
Bu tutarın 18 lirası vergi.
Dün enflasyon açıklandı.
57 aydır yüzde 30'un üzerinde.
Pozitif bir şey yok.
Yeni yılda vergiler, cezalar, harçlar yüzde 27-28 oranında artacak.
Pazar günü açıklanacak OVP'de yine muhteşem hedeflerle donatılmış bir program göreceğiz.
Ama son beş yılın hiçbirinde tutmayan enflasyon hedeflerinin hesabını veren birini yine göremeyeceğiz.
Eylül ayında 280 milyar lira faiz ödeyip, faiz ödemesinin ana paranın 4,4 katına çıkmasını da konuşmayıverelim.
Asgari ücrete ara zam gelmedi.
9 milyon emekçinin reel maaşı 22 bin liranın altına düştü.
Emekliyi zaten pas geç.
Konuşulacak bir şey yok.
*
Özetle bu haftalık durum böyle.
Peki...
Bunları konuşmayalım. Konuşuyoruz da ne oluyor? Canımız sıkılıyor.
O kadar. Çözüm de yok.
O zaman dönelim yazının başına.
Yeni Zelanda'daki ördeklere...
Norveç'teki martılara...
Onlar da dertli.
Hem halkla hem belediyeyle.
Ama gelin görün ki şu tatlı haberi yazarken bile canım yine sıkılıyor.
Dün camide kediye tekme atan mahluk gözümün önüne geliyor.
Neyse...
Bugün daha fazla sıkmayayım.
Burada erken bitirelim.
Yoksa başka iktisadi dosyalara gireceğim.
Daha da canımız sıkılacak.
Gerek yok.
Martılar ve ördekler tatlı hayvanlar.
Gerçekten.
Ben çok seviyorum.