Beşiktaş, Trossard ve Vlahovic'in yıldızlaştığı karşılaşmada Gençlerbirliği'ni 3-0 mağlup ederek üç puanın sahibi oldu. Ancak tabelaya yansıyan skorun aksine, Siyah-Beyazlıların ortaya koyduğu futbolun maçın tamamında aynı seviyede olduğunu söylemek mümkün değil.
Özellikle karşılaşmanın ilk 20 dakikasına baktığımızda Beşiktaş adına ciddi bir üretkenlik sorunu göze çarpıyordu. Kendi sahasında, taraftarının desteğiyle oynayan bir takımın oyun temposunu daha yüksek tutmasını, rakip savunmaya daha fazla baskı yapmasını ve hücum organizasyonlarında daha fazla çeşitlilik göstermesini beklerdim. Oysa Beşiktaş, bu bölümde oyunun kontrolünü elinde tutsa da rakip kalede yeterince tehdit oluşturamadı.
Üstelik ilk 20 dakikadaki bu düşük tempo ve oyun kalitesini yorgunlukla açıklamak da bana göre doğru değil. Büyük takım olmanın gerekliliklerinden biri, özellikle kendi sahanda oynadığın maçlarda oyunun temposunu ve standardını belirleyebilmektir.
Dakikalar 20'yi gösterdiğinde Trossard'ın bireysel becerisi ve Vlahovic'in bitiriciliği sahneye çıktı. Trossard'ın topu kazanması, savunma arasına gönderdiği pas ve Vlahovic'in topu önüne alarak yaptığı vuruş gerçekten üst düzey bir futbol kalitesinin göstergesiydi. Bu pozisyon, yetenekli oyuncuların kapalı savunmaları açmakta ne kadar önemli olduğunu bir kez daha ortaya koydu.
Burada özellikle üzerinde durmak istediğim bir konu var. Çünkü Beşiktaş kadrosunda bu seviyede bireysel kaliteye ve maçın kaderini değiştirebilecek yeteneğe sahip oyuncu sayısı çok fazla değil. Bu yetenekli isimlerden birinin bile kart cezalısı olması veya sakatlığı durumunda Beşiktaş sahada oldukça zorlanıyor.
Orkun Kökçü, Leandro Trossard ve Dusan Vlahovic bu anlamda takımın en önemli hücum silahları. Salih Özcan ve Junior Olaitan da farklı özellikleriyle takıma katkı sağlayabilecek isimler. Ancak düzenli olarak bireysel becerisiyle skor üretebilen, sıkışan oyunda sorumluluk alarak fark yaratabilen oyuncu sayısının sınırlı olduğu bir gerçek.
Böyle bir kadro yapısında özellikle rakibin kendi yarı sahasına çekildiği ve savunma güvenliğini ön planda tuttuğu karşılaşmalarda üretkenlik sorunu yaşanması kaçınılmaz hâle gelebiliyor. Beşiktaş'ın yalnızca bireysel yeteneklere değil, hücum organizasyonlarına ve alternatif üretim yollarına da ihtiyacı var.
Karşılaşmanın önemli kırılma noktalarından biri de 22. dakikada Metehan Baltacı'nın ikinci sarı karttan kırmızı kart görmesiydi. Gençlerbirliği'nin 10 kişi kalması, Beşiktaş'ın oyununu daha rahat kurmasına ve rakip yarı sahada daha fazla alan bulmasına yardımcı oldu.
İlk golün ardından gelen kırmızı kart, Siyah-Beyazlıların işini önemli ölçüde kolaylaştırdı. 45. dakikada bir kez daha Trossard ve Dusan Vlahovic'in sahneye çıkarak farkı ikiye yükseltmesi de Beşiktaş'ın soyunma odasına büyük bir avantajla gitmesini sağladı.
İkinci yarıda Beşiktaş'ın skoru ve oyunun kontrolünü elinde tutması beklenen bir durumdu. Vlahovic'in kaçırdığı fırsatların ardından 85. dakikada yine Trossard'ın savunma arkasına koşusunda kaleye vuruşu topu takip eden Poku'nun golüyle skorun 3-0'a gelmesi de galibiyeti perçinledi.
Bu maçın özelinde Trossard'ın bireysel performansını, Vlahovic'in golcülüğünü ve ikili arasındaki uyumu ayrı bir yere koymak gerekiyor. Trossard'ın üç goldeki doğrudan katkısı ve hücumdaki etkinliği, Beşiktaş adına karşılaşmanın en önemli kazanımlarından biriydi.
Ancak benim açımdan bu karşılaşmadan çıkarılması gereken en önemli sonuç şu: Beşiktaş'ın kazanması kadar nasıl kazandığı da önemli.
3-0'lık skor elbette değerli. Fakat rakibin 10 kişi kaldığı bir karşılaşmada alınan bu farklı galibiyet, takımın hücum organizasyonlarındaki bütün sorunlarını ortadan kaldırmıyor.
Beşiktaş'ın özellikle maçlarını daha yüksek tempoyla oynaması, rakip savunmayı daha fazla zorlaması ve bireysel yeteneklerin çözüm üretmesini beklemek yerine takım hâlinde pozisyon hazırlaması gerekiyor.