Dün; “Kömür madenciliği, sömürge madenciliğine dönüştürülmeden yapılmalı” önerisini anlattığım bir yazımdan dolayı mahkemem vardı. Şirket beni dava etti. Hapis ve para cezası istiyordu. Yargıcın önüne çıktım. Bu yüzden; “10 Kasım yazısı” yazamadım.
Bugün yazıyorum.
Mustafa Kemal: Tunçtan bir kapıyı altın ışıltılı bir anahtarla açtığı için milletin gönlünde hâlâ yaşıyor. Hayata gözlerini yumalı 88 yıl geçti. Toplumda ona özlem her geçen yıl büyüyor.
3 ismi oldu.
Mustafa Kemal.
Kurtuluş önderi.
Kemal Atatürk.
Eski yapıyı yıkıcı.
İnsan Atatürk.
Seven.
Aşık olan.
Rakı içen.
Dans eden.
Küsen, barışan.
Etten, kemikten.
★★★
Yeni şartlar, yeni ihtiyaçları doğurdu. Yeni ihtiyaçlar, yeni eylem biçimleri yarattı. Milli Kurtuluş önderi Mustafa Kemal ile Devrimci Devlet Adamı Kemal Atatürk, bu ihtiyaçtan doğdu. Türkiye’nin çok etnik unsurlu yapısından ve “Vatan yok çiftlik var, millet yok padişaha kul olmak var, adalet ve hukuk yok keyif ve sultan sözü var” geçmişinden tam bağımsız laik ulus yaratmayı Mustafa Kemal Atatürk başarmak istedi. Bunun için risk de aldı. Halka güvendi.
★★★
Üç Atatürk var.
Komutan Atatürk.
Devrimci Atatürk.
İnsan Atatürk.
Mustafa Kemal’e ve özellikle padişahlığı ve hilafeti yıkıp Türkiye’yi “Egemenlik kayıtsız şartsız milletindir” temeli üzerinde kuran devrimci devlet adamı Kemal Atatürk’e karşı öfke ve kin duyanlar; “İnsan Atatürk” üzerinden yükleniyorlar. Kuvayı Milliye önderi Mustafa Kemal’i ve Devrimci Atatürk’ü gözlerden uzak tutmaya, gönüllerden kazıyıp silmeye uğraşıyorlar.
★★★
Bugün hem Mustafa Kemal’e, hem Kemal Atatürk’e, hem İnsan Atatürk’e özlemi halk, milli bayramlarda ve onun ölüm yıldönümünde her fırsatta gösteriyor. Her yıl 10 Kasım günü onu anlatan, minnet duyan yazılar yazılır.
İsteyen yazar.
İstemeyen de yazmaz. Kimse de niçin yazmadın diye kınamaz.
Ben yazarım.
Çünkü; “Basın milletin müşterek sesidir. Gazeteciler, gördüklerini, düşündüklerini, bildiklerini samimiyetle yazmalıdır. Basın hürriyetinin mahzurlarının giderilmesi yine basın hürriyetiyle mümkündür” demişti.
Atatürk ilericiydi.
★★★
Bugün yerinden doğrulsa iktidardakilere; “Kemalizm öcüsü yaratmaya kalktınız” diyebilir ve sorar: “Yerine ne koydunuz?”
Bağımlılık.
Hukuksuzluk.
Adaletsizlik.
Güç peşinde koşma.
Kurnaz yalancılık.
Korku üretme.
Şaşkınlık.
İç tehdit, dış tehdit, bizden yana olmayanlar casus, vatan haini, din düşmanı diye paranoya üretme ve dış borç alıp dış borç yiyerek, dış borcun faizini de halka ödeten bir çaresiz-çözümsüz ekonomik modelin üstünde tepinerek iktidarı devam ettirme.
★★★
Mustafa Kemal için “Gavurluk yaptı” diye kara çalanlar çıktı. Fesli Kadirleri, Fessiz kadirler korudu, çoğalttı. Yalan, hezeyan, çamur atma, korkutma, kirletme, karalama üzerinden kin ile dini birleştirip, halkın bir bölümünü diğer bölümüne karşı düşmanlaştırma kışkırtıcılığı taraftar buldu. Cumhuriyet çizgisini benimsemiş olanları da; “Lozancı, bizi geçmişimizden koparmak isteyen batıcı taklitçiler” diye karalandı. Atatürk’ü, “Türkiye’yi dinsiz, laik bir ülke haline getiren, Kur’an’a, dine ve muhafazakarlığa düşman, batı hayranı” ilan ettiler.
★★★
Çamur tutmadı.
88 yıl geçti.
Ona özlem büyüyor.
Mustafa Kemal yerinden doğrulsa; “Bölünmez Bütünlük” ne anlama gelir onu da anlayamadınız. Anadolu insanını farklı etnik köklerden gelseler bile onları sadece “özgür vatandaşlık bilincinin birleştireceğini ve eşitlik hukukunun ancak bu yolla kurulabileceğini de kavrayamadınız” derdi.
İzmir’in orta yerinde sömürge madenciliği!
Mahkemede yargıca “sömürge madenciliğine karşı neden yazılar yazdığımı” anlatıp çıktıktan sonra İzmir’de HABAŞ demir-çelik fabrikasında patlama sonucu 17 işçinin yanarak öldüğünü duydum. Tesadüfün intikamına bak! HABAŞ, İzmir’in orta yerinde “sömürge madenciliği” yaptığı için 17 işçi yanarak öldü. HABAŞ, çelik üretimini elektrik ark ocağı teknolojisi ile yapıyor. Hammadde olarak da hurda kullanıyor. Türkiye hurda ithalatçısı bir ülke. Yıllık hurda ithalatı 18 milyon ton ile 25 milyon ton arasında değişiyor. Türkiye demir-çelik üreticileri Avrupa’dan hurda ithal ediyor. Rusya’dan, İran’dan doğal gaz. ABD’den petrol. Üç ithal girdi ile “Çelik üreten bir fabrikanın tek yerli kaynağı olan işçisinin canını, sağlığını, emeğinin değerini en üst düzeyde gözetmesi” gerekir. İşçisinin canını hiçe sayan işvereni ise devlet kurumlarının uyarması gerekir. Devlet kurumları da gerekli denetimi yapmayınca İzmir’in orta yerinde “Sömürge madenciliği hortlayıp” işçileri canlı canlı yaktı. HABAŞ da iş kazasında işçi ölümü yeni değil. Her yıl 2-3 ya da 4-5 işçi canından oluyor. Bu fabrikada 6 gün önce de bir işçi, işyerinde hayatını kaybetti. Bu kez vincin kepçesi doğal gaz borularının üzerine düştü, 17 işçi canlı canlı yandı. Patlamada kardeşini kaybeden bir yurttaş da fabrika önüne gelerek kendini yaktı. Sömürge madenciliği Türkiye’ye bela! 17 işçinin yanmasından bu iktidar sorumlu. Çünkü aç gözlü işverenleri koruyarak, sömürge madenciliğine göz yumuyor.