Belçika’da yaşayan bir Türk iş adamı, hayalindeki Ferrari’yi sonunda satın almayı başarmış ancak kısa süre sonra Ferrari’nin düşündüğünden de fazla benzin tükettiğini görünce ilk iş bir tamirciye gidip araca LPG tüpü taktırmak istemişti. Durumu fark eden Ferrari yetkilileri ise marka prestijini korumak adına aracı geri satın alıp bedeli Türk iş adamına iade etmişlerdi.
İşte Ferrari olayının benzeri bir durum bugünlerde Galatasaray’da yaşanıyor. Osimhen’i, Leao’yu, Sane’yi, Batrakov’u kadrosuna dâhil eden ve bu oyuncularla birlikte kurduğu kadroya ayda 14 milyon, günde yaklaşık 500 bin avro ödeyen sarı-kırmızılılar, maalesef bir günlük oyuncu maaşı ödemesi kadar bir tutarı ödemekten imtina edip Ali Sami Yen’in zeminini yazın kavurucu güneşinden koruyacak tenteyi almayarak çimlerin yanmasına sebep oldular. Daha sonra da her işte yaptıkları gibi geç kalıp bu kez sahanın zeminini yenilemeye karar verdiler ama onu da ellerine yüzlerine bulaştırdılar. Başta 600 bin avro ödemedikleri işi daha pahalıya mal ettikleri bir yana, sezon başladığından çimler oturmadan, erken maç oynandığı için yapılan yenileme de bir şeye yaramadı ve yaklaşık 350 milyon avro değerindeki Galatasaray tarihinin en pahalı kadrosunu patates tarlasında oynamaya mahkûm ettiler.
Şimdi Galatasaray’da bu beceriksizliğin sorumlusu aranıyor. Bora Bahçetepe, Mehmet Keçe, Murat Ersoy gibi isimler kurban olarak belirlenip basına servis ediliyor. Arkadaşlar, hani Galatasaray başkanlıkla yönetiliyordu? Örneğin siz her fırsatta yalakalık yapmak için dile getiriyorsunuz ya, Batrakov, Uğurcan transferlerini başkan yaptı diye. Buradan ne anlıyoruz: Galatasaray’da iyi olan işleri Dursun Özbek yapıyor, kötü sonuç veren işleri de başkaları. Ne güzel iş, ne güzel düzen. Kendinizi akıllı, karşınızdakileri enayi mi zannediyorsunuz? Bora’yı, Keçe’yi ve Murat’ı göreve getiren Dursun Özbek değil mi? Daha şimdiden sahadaki zeminden kaynaklı iki oyuncuda sakatlık yaşandı ve maalesef bu sahanın bu sezon yenilenmesi de pek olası görünmüyor. Bu kadar büyük oyuncu yatırımı yaptınız ama üç kuruş tasarruf edeceğim diye tüm sermayeyi tehlikeye attınız. Allah rızası için biriniz çıkıp bu yanlışın sorumluluğunu üstlensin, özür dilesin. Yarın bu sahadan kaynaklı performans düşüşü, puan kaybı yaşanırsa hesabını bu taraftar ve camia hepinize sorar. Umarım işler o hâle gelmez.
Önceki yazımda ‘masadaki hain kim?’diye sormuştum. Bana ulaşan tepkilerden Galatasaray camiasındaki hemen herkesin masadaki haini bildiğini gördüm. Ben dahi bu kadar değişik yelpazeden insanın bir isim üzerinde hemfikir olacağını düşünmemiştim. Bir başka açıdan bakacak olursak bu aslında hain açısından büyük bir başarı. Demek ki yapınca oluyormuş. Demek ki atalarımız “marifet iltifata tabidir” diye boşuna dememiş.
Yeni Galatasaray’da her gün yeni bir skandal, yeni bir polemik, yeni bir sorunla karşılaşmak artık alışkanlık oldu. Tam her şey iyi gidiyor, lige verilen millî maç arasına takım lider giriyor derken bir anda “sarı torba” krizi patladı. Birileri fazla alıngan, evet, ama siz de çok beceriksizsiniz be kardeşim. Bu ülkede hassas konular var; insan hiç mi tarih bilmez, gündem takip etmez? Ne ülkenin yakın tarihini biliyorsunuz ne de Galatasaray’ın. Sanki hayat sizinle başlamış gibi davranmayı kesin artık. Bir gecede Galatasaray’ın sosyal medya hesaplarında bir milyona yakın takipçi kaybı yaşandı. Bizi hikayeden nedenleriniz, mazeretleriniz ilgilendirmiyor, sonuçlar ortada. Görünen o ki bu kulübün pazarlama departmanında işinin ehli olmayan insanlar var, tesislerden, sahadan sorumlularınız zaten liyakatsiz. İşin en vahim tarafı da iletişim gurusu yöneticilerin harman olduğu bir kulüpte her gün yeni bir iletişim faciası yaşanıyor. Anlaşılıyor ki bu sorunların yapısal nedenleri var. Benim gördüğüm kadarıyla Galatasaray’da birtakım kadrolar, bırakın Galatasaray liseli nepotizmini, daha da vahimi, lisedeki devredaşlıklar üzerinden şekilleniyor. Kimse liyakate bakmıyor. Bizden olsun da ne olursa olsun modeli ön planda tutuluyor. Bu tercihlerin, bu küçük hesapların faturasını şimdilerde Galatasaray camiası ödüyor ama bu sürecin sonunda faiziyle gerçek sorumluların önüne bu hesaplar konur mutlaka.
Geçen hafta yaşanan istifalar neticesinde zaten yeterince işbilir ve becerikli yöneticisi olmayan bir yönetimin asil kadrosundan eksilen iki yöneticisinin yerine tüzük gereği yedek listeden iki isim gelecek. Bunlar Ozan Yurtsever ve Emir Aral olacak. Emir zaten yönetim kuruluna arada bir geçerken uğrayan bir arkadaş. Asil olsa ne olacak, zaten varlığı ile yokluğu belli değil. Buna mukabil duydum ki 3. sırada yedek olan Bora Bahçetepe’yi asil yönetici yapmak için yönetim katında bir formül arayışı varmış. İlk söyleyeceğim şu: Bora’yı, sicil numarası olarak asil listedeki birçok isimden daha kıdemli olduğu hâlde 3. sıraya koyarken bunu düşünecektiniz. İkincisi, formül basit: Emir Aral yedekten asile geçer ve ertesi gün istifa eder. Bora Bahçetepe böylece asil üye olarak görevine devam eder. Hoş, bu süratle yönetimdeki istifalar devam ederse muhtemelen son sıradaki yedek üye Ömer Sarıgül’ün de asil üye olması mümkün olacak. Fakat benim bildiğim, Ömer Sarıgül içinde bulunduğu hukuki ve fiilî durum nedeniyle istifa etmeyi düşünüyor, şahsi meselelerinden ötürü Galatasaray'ın bazı çevrelerce yıpratılmasını istemediğini söylüyormuş. Yedek üye olduğu için hukuken Ömer’in istifası aslında gerekmese de muhtemelen bu konudaki iradesini yönetime iletmiştir veya iletecektir diye tahmin ediyorum. Hakkında onca hukuki takip ve dava olan yöneticilerin hiçbir şey olmamış gibi hayatlarına devam ettikleri düşünülünce Ömer Sarıgül’ün bu vakur yaklaşımına şapka çıkartıyorum. Diğer yandan, kulüp içerisinden kulağıma gelen bazı fısıltılar, hukuki olarak sorunları olan bir yöneticinin adliyeden öte, kulüp hukuk departmanı kaynaklı özel bir durum sebebiyle de sıkıntıda olduğu yönünde. Şimdilik bu kadarını söyleyeyim.
Bugün 10 Kasım. “Bu söylediklerimin hakikat olduğu gün, senden ve bütün medeni beşeriyetten dileğim şudur: Beni hatırlayınız.” Okuduğunuz bu satırlar, Mustafa Kemal Atatürk’ün bizzat kaleme aldığı ‘Cumhuriyet’in 10. Yıl Nutku’nun ilk hâlidir. Ulu önderin bir gece boyu çalışarak kaleme aldığı bu metni ilk gören kişi, yaşamı boyunca Millî Eğitim Bakanı olan Hikmet Bayur’dur. Onun tüm metinde tek itirazı “Beni hatırlayınız.” cümlesine olsa da Gazi bu kısmı yine de metinden çıkarmamış, ama daha sonra etrafındaki herkesin aynı hassasiyeti gösterdiğini görünce bu cümlenin üzerini çizmiş ve nutkunda söylememiştir. İşte tüm yaşamı boyunca hiçbir şeyden, yedi düvelden çekinmeyen, ancak hayattaki tek endişesi unutulmak olan büyük bir adamın bu korkusunun, ölümünün üzerinden 88 yıl geçtiği hâlde nafile olduğunu bir kez daha ulus olarak göstereceğimiz bir gündeyiz. Dünyada hiçbir devlet adamına nasip olmayan şekilde her 10 Kasım’da milyonlarca insanın içten gelen bir minnet hissiyle saygı duruşunda bulunduğu, hayatın bir an için bile olsa durduğu başka bir ülke ve böylesi bir sevgiye mazhar başka bir lider yok. Aziz Atam, seni unutmamız ne mümkün? Seni hep hatırlayacağız, hatırlatacağız. İlelebet unutturmayacağız.