Böyle maçlarda hep çok heyecanlanırım. Dün akşam yine aynı durumdaydım. Kosova’nın kritik ataklarında gözümü kapattığım anlar oldu. Uğurcan’ın son anda uzattığı parmakları ve direk olmasa golü kalemizde görecektik.
Kosova, Balkan insanının sert ve inatçı yapısını sahaya yansıtıyordu. Oyun oldukça temaslıydı ve Oliver da hep bu duruma uygun maç yönet- meyi tercih ettiği için ikili mücadele anlarında ilk devre ayakta kalmakta zorlandık. Orta alanda iyi ve yakın baskı karşısında oyun kuramadık.
Girdiğimiz pozisyonlarda golü bulabilirdik aslında. Son vuruşlarda beceri eksikliğimiz vardı. Böyle maçlarda sakin kalacaksın. Kerem gereksiz olarak kart gördü. Rakip sana ne yaparsa yapsın, final maçı oynuyorsun sevgili kardeşim!
Orkun ne güzel başlatmıştı atağı. Kenan sanat yaptı, Orkun’a attı, o vurdu, en son Kerem dokundu ve atmıştık golü. Bu maç nasıl da beklemiştik topun ağlara gitmesini.
Artık takım savunmasında çok iyi olmalıydık. En büyük kupanın turnuvasına gitmek için zaman bizim lehimize işliyordu. Stres son bölümlerde inanılmaz artmıştı. Saatimle bir bütün oldum. Tüm Türkiye gibi ben de saniyeleri sayıyordum.
Çok geriye yaslandığımız için zorlanmaya başlamıştık. Ama bir gerçek, sonunda 24 yıl hasret kaldığımız kupaya gitmeyi başardık. Bravo Bizim Çocuklar!