İngiltere-Arjantin karşı karşıya gelince her zaman bir maçtan daha fazlasını yaşarsınız. Bu maçların hikayesi hep hatırlanır. Savaş, nefret, bazen unutulmaz goller, Maradona’nın ‘Tanrı’nın Eli’ tanımlaması gibi tarihin hep akıllarda kalıp, belgesellere konu olan rekabetidir bu maçlar. Dün akşam yeni bir macera daha yaşadık. 10 dakikada faullerden ve saha içindeki tartışmalardan dolayı başımız döndü. İki takım da sertlikten asla taviz vermiyordu. Ben böyle maçları severim. İspanya-Fransa maçı yarı final tadında değildi bence. İngiltere’nin presine Arjantin mücadele ve temaslı oyunuyla cevap verdi. İki yıldız Kane ve Messi yakın markajda kalmışlardı. Savunmalar kalabalık ve hatadan uzak kalmaya çalışınca net pozisyon göremedik ilk devre.
Böyle zor maçlarda fırsatını bulunca golü hemen atacaksın. Rogers pozisyonu hazırlarken, kendini rakibe unutturan Gordon topu ağlara göndermişti. Gol sonrası geriye yaslanan İngiltere’ye karşı Arjantin, Messi’nin devreye girmesiyle baskısını artırdı. Efsane oyuncular Batistuta veya Kempes gibi kafa golü atma konusunda usta olan santrfor eksikliği kendini göstermişti. Pickford’un nefis kurtarışı ile İngiltere büyük moral kazandı. Mac Allister’ın bomboş pozisyonda direğe nişanlaması, ‘Arjantin’in umutlarını tamamen azalttı’ derken Enzo, ‘Bu iş bitmedi’ dedi ve topa nefis vurdu.
İngiltere, yediği golden sonra resmen çöktü. Arjantin, Messi ile sanat yapmaya başlamıştı. Lionel Messi, yine tarihe geçecek bir orta yaptı, Martinez’e sadece dokunmak kalmıştı. Bir kez daha gördük ki, gerçek efsane olmak kolay değil. Messi, takımını yine finale taşıdı ve 39 yaşındayken bile zirvede olduğunu bütün dünyaya ilan etti.