Hile, hurda sokulmayan, algı avlamayan ve halkın fikrini korkmadan söyleyebileceği bir anket yapılsa; “Güvenmiyorum ona” diyenlerin oranı yüzde 80’e çıkar.
Başbakan yaptık!
Cumhurbaşkanı seçtik!
Daha ne!
Diyenler çoğunlukta.
★★★
Bir yıl önce İstanbul’un Belediye Başkanı; ”Çete kurdu, belediyeyi soydu” suçlamasıyla hapse konuldu.
Heybedeki turp buydu.
Halk inanmadı.
Diploması hileli dediler.
Halk ona da kanmadı.
Meydanlar doldu.
★★★
Geldiğimiz son nokta: Demokrasiyi tamamen bitirdi. Yargıyı kullanarak muhalefeti çökertmeye yöneldi. Seçilmiş belediye başkanlarını hapse koyuyor. Seçimlerde kaybettiği büyük kentleri, bu yolla geri almaya çalışıyor. Halk yapılanı “haktan, hukuktan, adaletten, arzulanan temiz siyasi ahlaktan iyice uzaklaşmak” diye gördü.
Meydanlar yine doluyor.
★★★
Oysa 10-15 yıl öncesi, ona oy verenlerin çoğunluğu ne yapsa beğenir, ne dese doğru kabul ederdi. Bakanlardan biri; “Halk, bize o kadar güveniyor ki, Cumhurbaşkanımız çıksa Ay’a 4 şeritli yol yapıyoruz dese, halkımız buna inanır” diye meydan okumuştu. İktidar partisi lideri olarak milyonlarca kalabalığı meydanlara çekiyor, her seçimde damgalı, damgasız zarfların içindeki oyları o topluyor, atı alıp Üsküdar’ı geçiyordu.
★★★
Yoksuldan yanaydı.
Kimsesizin sahibiydi.
Haksızlığa karşıydı.
Yoksulluğu kaldıracaktı.
Bütün servetinin parmağındaki nişan yüzüğü olduğunu ve gösterişsiz yaşamaya devam edeceğini söylüyordu. Verdiği sözden dönmez, dik durur, dünya malında gözü olmaz, “inancı tam” kabul edilmişti.
★★★
Mağduriyetten besleniyor, “kutuplaştırmayı narkoz etkisine dönüştürüp” kitleleri kendine bağlıyordu. Liderliği hep sürecek, o ve partisi hep seçilip iktidarda kalacak; “ölünceye kadar Cumhurbaşkanı kalmak istediğini” açıklasa bile halk yine arkasında duracak diye bir narkoz etkisi yaratmış, hep böyle gideceğini bekliyordu. Halk, narkozdan uyandı. Türkiye’de bir muhalefet enerjisi birikti ve bu enerji gidip muhalefet partisi CHP’yi büyüttü. Onca yalan ve iftira propagandaya rağmen halk, CHP yönetiminin iktidarı indirecek bir güç olduğuna inanmaya yöneldi. Uşak ve Görele gibi iki-üç rezili çıkmış belediye başkanı hariç, her hapse atılan CHP belediye yöneticisi, halkın gözünde ana muhalefeti daha değerli kılıyor.
★★★
İktidar partisi ve Genel başkanı, ittifak destekçileri, 24 yılın sonunda Türkiye’yi “tek tipçi ve dayatmacı” bir yönetime soktu. Halk bir tür pembe faşist düzen diyebileceğimiz bu modeli istemediğini, desteklemediğini meydanlara inerek belli ediyor. Halkın değiştirme enerjisi muhalefeti desteklemeye yöneldi. İktidar partisi başkanı da değişimi durdurmak için; “CHP darbeciler, şehirleri susuz bırakanlar, çöplükleri patlatanlar” diyen ezberine döndü. Bugünü meşrulaştırmak için geçmişi karalama yeniden başlatıldı.
★★★
Memur Sen, “tek tipçi dayatmacı pembe faşist modelin” yan ürünü olarak doğdu. İktidar desteği aldı. En fazla üyeli yetkili ve tüm memurlar adına imza atan fakat her sözleşme döneminde iktidarın sözünden çıkamayan bu sendikanın Genel Başkanı Ali Yalçın, “Cumhuriyet 100 yıllık narkozdu, bitti” cümlesini durup dururken söylemedi. 24 yıllık iktidar kendi narkozunun bitişini, Cumhuriyet’e yansıtmaya giriştiği için Sendikacıyı, projeksiyon aleti olmaya teşvik etti. Sendikacı Ali Yalçın, iktidarın başarısızlığı, bitişi, kötü yönetimi, kıskançlığını gizleme aparatı oldu. “Cumhuriyet 100 yıllık narkozdu” diyenler Türkiye’yi tek tipçi, dayatmacı modelle yönetilen faşist bir ülke kalmaya uğraşıyorlar.