Yeni modamız iyi oynadığımızı zannedip bir anda gol yemek. Son 6 maçımızın 5’ini kaybeden bir takım olarak Bologna’da iyi sonuç almayı umuyorduk. İşler kötü gitti mi, takım oyun olarak en dibe vurdu mu bir çıkış ararsınız. Onu gerçekleştirmek istiyordu Bizim Çocuklar.
Ne yazık ki gol yollarında sonucu sağlayacak bir forvetimiz yok. Ne zaman olur? Bilmek imkânsız. “Enes Ünal niye alınmadı?” diye sızlananlar var ama o da şans bulduğu maçlarda gol makinesi değildi sonuçta.
Burak Yılmaz’dan sonra Milli Takım golcü bulamadı. Kanat bölgesinden oyun kuramıyoruz, orta alan mücadele ediyor ama üretim yetersiz. Uzaktan şut atıp şans arıyoruz. O kadar da olsun ama değil mi?
Tempoyu İtalya’nın belirlediği maçta Scamacca’nın golüne engel olamamıştık. İkinci devre artık golü istiyorduk ve İtalya savunmasına zor anlar yaşatmaya başlamıştık. Zeki’nin hazırlayıp Aral’ın attığı gol bize moral getirmişti. Ancak attığımız golden kısa bir süre sonra yapılan gereksiz faulün sonucunda Calafiori, İtalya’yı yine öne geçirmişti.
Oyunu dengede tutamayınca bunun bedelini maalesef gol yiyerek ödersin. Yunus özellikle ikinci yarı gösterdiği performans ile takımın en iyisi olarak dikkat çekti. O kadar kırılgan bir ekibimiz var ki Esposito 3. golü çok rahat attı. Arka arkaya kaybettiğimiz maçlar sonunda sıfır çektik. Mağlubiyetlere alışmak istemiyoruz ama işin gerçeği, moral anlamında yerlerdeyiz.