Uygulama 2002 yılında, bölgede cam atıkların giderek birikmesi üzerine hayata geçirildi. Camların başka bir tesise taşınması yerine hemen yakındaki yol çalışmasında değerlendirilmesiyle hem atıkların yeniden kullanılması hem de farklı bir yol malzemesinin denenmesi amaçlandı.
300 TON CAM PARÇALANIP YOLUN ALTINA SERİLDİ
Şişe ve kavanozlar önce küçük parçalara ayrılarak kum ve çakıla benzer bir malzemeye dönüştürüldü. Yaklaşık 300 ton kırılmış cam, yolun 60 metrelik bölümüne 20 ila 30 santimetre kalınlığında bir tabaka halinde serildi.
Cam tabakasının üzerine yaklaşık 1,2 metre dolgu malzemesi, ardından yolun diğer katmanları yerleştirildi. Böylece cam araçların doğrudan üzerinden geçtiği bir yüzey değil, yolun altındaki dolgu sisteminin bir parçası haline geldi.
Kırılmış camın tercih edilmesinin nedeni, uygun şekilde işlendiğinde yol yapımında kullanılan bazı doğal malzemelere benzer özellikler gösterebilmesiydi. Buna karşılık camın hazırlanması için gereken kırma ve işleme süreci, bölgede bol bulunan doğal taş ve çakılı kullanmaktan daha pahalıydı. Bu nedenle uygulamanın geniş ölçekte yaygınlaşmasının önündeki en önemli engellerden biri maliyet oldu.
CAM KULLANIMI BUGÜN DE DEVAM EDİYOR
Aradan 24 yıl geçtikten sonra dikkat çeken nokta, geri dönüştürülmüş camın Idaho'da yol yapımında kullanılabilecek bir malzeme olarak hâlâ kabul edilmesi. Idaho Ulaştırma Dairesi'nin yürürlükteki teknik şartnamelerinde geri dönüştürülmüş camın yol dolgularında, gerekli standartları karşılayan kırılmış camın ise granüler alt temel ve temel katmanlarında kullanılmasına izin veriliyor.
2002’de Highway 75’in altına yerleştirilen cam tabakasının 24 yıllık performansını özel olarak değerlendiren yayımlanmış bir takip çalışması ise bulunmuyor. Bu nedenle "300 ton cam 24 yıldır hiç sorun çıkarmadı" demek mümkün değil. Buna karşın o dönem deneysel sayılabilecek yöntem, bugün eyaletin resmi yol yapım standartlarında tanımlanmış durumda.
