Bunun için eski otomobil lastikleri 3 ila 5'li gruplar halinde birbirine bağlandı ve akıntıyla sürüklenmemeleri için betonla ağırlaştırıldı. İlk etapta yaklaşık 1.500 grup, Bass Nehri’nin ağzından 3,5 kilometre açıkta deniz tabanına indirildi.
PROJEYİ YILLAR SONRA BÜYÜTTÜLER
Lastiklerin oluşturduğu boşlukların deniz canlılarına saklanabilecekleri alanlar sağlaması hedefleniyordu. Proje 1990'lı yıllarda genişletildi ve denizin dibine 1.000 grup daha eklendi. Böylece bölgede binlerce eski otomobil lastiğinden oluşan geniş bir yapay resif meydana geldi.
Dalgıçların ve sonar cihazlarının yaptığı incelemelerde lastiklerin arasının zamanla deniz canlıları tarafından kullanılmaya başlandığı görüldü. Bölgede özellikle siyah deniz levreği ve scup adı verilen balık türlerinin yoğunlaştığı, ıstakozların da lastiklerin oluşturduğu boşluklarda barındığı tespit edildi.
48 YIL SONRA HALA DENİZİN DİBİNDELER
Yarmouth açıklarındaki alan günümüzde siyah deniz levreği, ıstakoz, kalamar ve farklı balık türlerinin görüldüğü bir noktaya dönüşmüş durumda. Projenin ilerleyen dönemlerinde ise eski otomobil lastiklerinin kullanımından vazgeçildi; deniz tabanına granit ve beton gibi daha dayanıklı malzemeler yerleştirildi.
2014'ten itibaren 22 ayrı seferde 17 bin tondan fazla yeni malzeme bölgeye taşındı. Yapılan takiplerde balıkların ve diğer deniz canlılarının oluşturulan alanları kullandığı görüldü. 1978'de kumluk bir deniz tabanında başlatılan çalışma böylece yıllar içinde canlıların barındığı geniş bir yapay resif alanına dönüştü.
