ABD'nin Doğu Kentucky bölgesinde eski kömür madeni sahalarına yerleşen geyik nüfusu 13 bine ulaşarak Kayalık Dağları'nın doğusundaki en büyük vahşi sürü konumuna geldi.
Science Blog’da yer alan bilgilere göre, 19. yüzyılın ortalarında bilinçsiz avlanma nedeniyle bölgeden tamamen silinen ve 1870'lerin sonunda doğu alt türü yok olan geyikler, madencilik faaliyetleri sonucu değişen arazi şartları sayesinde bölgeye geri döndü.
MADEN SAHALARININ ISLAHI YENİ YAŞAM ALANI YARATTI
Apalaş Dağları'nın yoğun ormanlık yapısının aksine açık ve otluk alanlara ihtiyaç duyan geyikler için gerekli ortam, açık ocak kömür madenciliği çalışmalarıyla oluştu. Tıraşlanan dağ tepeleri ve sırtların, yasal zorunluluklar kapsamında şirketler tarafından ıslah edilmesi amacıyla bölgeye hızlı büyüyen ot türleri ekildi. Bu süreç, yüz binlerce dönümlük alanı açık çayırlara dönüştürdü.
Kentucky Balık ve Yaban Hayatı Departmanı tarafından 1997 yılında yapılan araştırmanın ardından başlatılan koruma programı kapsamında, 1997-2002 yılları arasında altı farklı eyaletten (Kansas, Arizona, New Mexico, Kuzey Dakota, Oregon ve Utah) getirilen 1.541 geyik, bölgedeki 16 farklı ilçeye salındı. Toplam rekreasyon alanı 4 milyon dönümü aştı.
NÜFUS HEDEFLENEN SEVİYEYİ AŞTI
Doğal avcıların bulunmadığı bölgede hızla çoğalan geyik nüfusu, başlangıçta hedeflenen 10 bin sınırını aşarak 13 bine ulaştı. Popülasyondaki artış üzerine 2001 yılında sürece kontrollü avcılık dahil edildi. Her yıl çekilişle verilen yüzlerce av izni için binlerce başvuru yapılırken, bölgeye gelen avcılar yerel ekonomiye milyonlarca dolarlık gelir sağlamaya başladı. Kentucky, diğer eyaletlerdeki nüfusu yeniden canlandırma programlarına da hayvan tedarik eden bir merkez haline geldi.
UZMANLARDAN "DOĞAL EKOSİSTEM" UYARISI GELDİ
Ekoloji uzmanları, mevcut tablonun madencilik faaliyetlerini aklamaması gerektiğine dikkat çekti. Islah edilen maden sahalarının eski yaprak döken orman yapısını yeniden oluşturamadığını ve toprağın sıkışmış mıcırdan ibaret olduğunu belirten uzmanlar, bu arazilerin doğal süreçlerle değil, insan müdahalesiyle oluşan "kazara" alanlar olduğunu vurguluyor.
Açık alanların zamanla ağaçlanarak sığınlar için elverişsiz hale gelmesini önlemek amacıyla bölgede biçme ve kontrollü yakma gibi arazi yönetim teknikleri uygulanmaya devam ediyor.
