Hindistan'ın Manipur eyaletinde bulunan Loktak Gölü'ndeki yüzlerce yeşil ada, göl tabanına bağlı olmadığı için su üzerinde hareket ederek yer değiştiriyor. Yerel halkın üzerine evler ve okul inşa ettiği bu yüzen adalar, bölgedeki yaşamı ve ekosistemi doğrudan ayakta tutuyor.
YÜZEN ADALAR NASIL OLUŞTU?
NASA'nın Dünya Gözlemevi verilerine göre yerel halkın "phumdi" adını verdiği bu adalar, bitkilerin, toprağın ve ayrışan organik maddelerin zamanla birleşmesiyle meydana geliyor. Süngerimsi bir yapıya sahip olan adaların büyük kütlesi suyun altında bulunuyor.
Kurak mevsimde su seviyesi düştüğünde bitki kökleri göl tabanına ulaşarak besin alıyor. Yağışlarla birlikte su seviyesi yükseldiğinde ise adalar yeniden yüzeye çıkarak göl üzerinde sürükleniyor.
ÜZERİNE EVLER VE OKUL İNŞA ETTİLER
Kuzeydoğu Hindistan'ın en büyük tatlı su gölü olan Loktak, bölgedeki binlerce balıkçının temel geçim kaynağını oluşturuyor. Balıkçılar, yeterli kalınlığa ve büyüklüğe ulaşan yüzen adaların üzerine "phumsang" adı verilen kulübeler kuruyor.
Adalardan birinde ise çocukların ve okuma yazma bilmeyen yetişkinlerin eğitim gördüğü bir okul bulunuyor. Göl yüzeyinde görülen çember biçimindeki bitki halkalarının bir kısmı da balıkçıların avlanma alanı oluşturmak için hazırladığı yapay yapılardan oluşuyor.
DÜNYANIN TEK YÜZEN MİLLİ PARKI BURADA YER ALIYOR
Gölün güney kesiminde yer alan yaklaşık 40 kilometrekarelik Keibul Lamjao Milli Parkı, dünyanın tek yüzen milli parkı olma özelliğini taşıyor. Yüzen çayırlardan oluşan park, nesli tükenme tehlikesi altındaki Sangai geyiklerinin son doğal yaşam alanı olarak biliniyor.
Toynakları süngerimsi zeminde yürümeye uyum sağlayan bu tür, bölgede dans eden geyik olarak da adlandırılıyor. Loktak Gölü, barındırdığı biyolojik çeşitlilik nedeniyle 1990 yılında Ramsar Sözleşmesi kapsamında uluslararası öneme sahip sulak alan ilan edildi.
ADALAR NEDEN YOK OLMA TEHLİKESİ YAŞIYOR?
Gölün doğal su döngüsü, 1983 yılında elektrik üretimi amacıyla faaliyete geçen Ithai Barajı'nın ardından değişti. Baraj nedeniyle gölün su seviyesi yıl boyunca yüksek kalmaya başladı.
Göl tabanına ulaşamayan bitki kökleri ihtiyaç duydukları besinleri alamadığı için yüzen adalar giderek inceliyor ve parçalanıyor. Bu durum hem bölgedeki canlı türlerini hem de geçimini gölden sağlayan yerel halkın yaşamını tehdit ediyor.