Danimarka'nın Kopenhag yakınlarında yer alan "De Runde Haver" (Yuvarlak Bahçeler), alışılagelmiş dikdörtgen imar parselleri yerine yüksek çitlerle birbirinden ayrılmış oval ve dairesel bahçeleriyle dünyadaki en sıra dışı yerleşim modellerinden birini sunuyor. 1948 yılında peyzaj mimarı Carl Theodor Sørensen tarafından tasarlanan bu tarihi yerleşke, her sakinine kendine ait bağımsız bir "yeşil ada" sağlarken, ortak dış alanlarla da sosyal yaşamı destekliyor.

Danimarka'da dairesel ve oval tasarımlı bahçelerden oluşan "De Runde Haver" yerleşkesi, her bir haneye yüksek çitlerle izole edilmiş bağımsız birer yaşam alanı sunuyor. 1948'den bu yana varlığını sürdüren bu özel bölge, bireysel sınırları doğal engellerle korurken komşuluk ilişkilerini de ortak dış yeşil alanlar üzerinden yürütüyor.

DE RUNDE HAVER NASIL TASARLANDI?

Kopenhag yakınlarında konumlanan ve "De Runde Haver" olarak bilinen bu yerleşim alanı, 1948 yılında ünlü peyzaj mimarı Carl Theodor Sørensen tarafından hayata geçirildi. Klasikleşmiş dikdörtgen veya kare parselli sokak düzenine bir alternatif olarak tasarlanan bölgede, araziler kalın, yüksek ve özenle budanmış oval doğal çitlerle dairesel bölmelere ayrıldı. Bu sayede her bir hane, dışarıdan tamamen izole edilmiş dairesel birer özel "ada" biçimini aldı.

OVAL BAHÇELERİN İÇİNDE EVLERİ İNŞA EDİYORLAR

Havadar ve yüksek açılı görüntüler, dairesel çitlerin ardındaki bağımsız yaşamın çeşitliliğini gözler önüne seriyor. Her bir oval parselin içerisinde, sakinlerin kullanımına özel küçük tek katlı veya çatı katlı kulübe-evler, seralar ve ufak müştemilatlar bulunuyor.

Kaynak olarak ekle

Doğal sınırların içerisi sebze yatakları, meyve ağaçları, rengarenk peyzaj bitkileri, çim alanlar ve yürüyüş yolları ile çok yönlü olarak değerlendiriliyor. Görüntülerde, bazı bahçelerin sonbahar renklerine bürünmüş kırmızı, sarı ve yeşil ağaçlarla, ekim alanlarıyla ve kişisel dinlenme köşeleriyle adeta küçük birer botanik parkı andırdığı dikkat çekiyor.

ARALARINDAKİ HAYAT NASIL PAYLAŞILIYOR?

Yerleşkedeki her bir oval bahçe, yüksek çalılar ve bitki duvarlarıyla dış dünyadan ve komşulardan görsel olarak tamamen ayrılıyor. Ancak bu dairesel "adaların" dışında kalan geniş çim alanlar, patika yollar ve geçiş koridorları tüm mahalle sakinlerinin ortak kullanımına açık bulunuyor. 

Bireysel alanlarında tam bir mahremiyet yaşayan sakinler, çitlerin dışında kalan bu serbest ortak yeşil alanlarda ve bağlantı yollarında bir araya gelerek toplumsal ve komşuluk bağlarını sürdürüyor. Klasik sokak ve kaldırım anlayışını ortadan kaldıran bu model, hem doğayla iç içe bir inziva hem de ortak bir yaşam alanı sunmasıyla peyzaj mimarlığının en önemli örnekleri arasında gösterilmeye devam ediyor.