Endonezya hükümetinin 1996 yılında Borneo Adası’ndaki 1 milyon hektarlık bataklık alanı pirinç tarlasına dönüştürmek amacıyla başlattığı "Mega Pirinç Projesi", ülkenin en büyük çevre felaketlerinden birine dönüştü.
Bölgedeki suyu tahliye etmek için kazılan yaklaşık 4 bin 500 kilometrelik dev kanal ağı, hedeflenen tarımsal verim sağlanamayınca 1999'da terk edildi. Ancak drenaj kanallarının topraktaki hayati suyu çekmesi; bölgeyi kuraklığa, ciddi arazi çökmelerine ve kontrol edilemeyen orman yangınlarına mahkûm etti.
Yıllar içinde bozulan ekosistemi kurtarmak ve su seviyesini yeniden yükseltmek amacıyla kanallar üzerine ahşap barajlar inşa edilerek su tutulmaya çalışıldı. Yürütülen restorasyon projelerinde baraj çevresinde kısmi su artışı sağlansa da zamanla toprağın çökmesi ve kanalların adeta bataklığı "yutması", bu çabaların etkisini sınırladı.
Toprak yapısının bozulması nedeniyle yeni dikilen ağaçlar ve bitki örtüsü de kurak mevsimlerde hayatta kalmakta zorlandı.
Geçmişte yaşanan bu başarısızlığa ve devasa çevre hasarına rağmen Endonezya yönetimi, 2020 yılında Borneo'daki aynı bölgede yaklaşık 900 bin hektarlık yeni bir pirinç tarlası projesi planladığını duyurdu.
Ancak bölgedeki verimsiz toprak yapısı nedeniyle 80 hektarlık pilot alanda alınan ürün miktarının, ülkenin ana tarım bölgelerindeki verimin yarısında kalması çevrecilerin ve uzmanların endişelerini yeniden tırmandırdı.
