İngiltere’nin Cheshire bölgesinde 1876 yılında bir özel mülke salınan 24 Kuzey Amerika menşeili boz sincap, ülke genelindeki yerli kızıl sincap popülasyonunun %95 oranında yok olmasına yol açtı.
Viktorya döneminde süs amacıyla park ve bahçelere bırakılan boz sincaplar, doğal yırtıcılarının bulunmaması ve yüksek uyum yetenekleri sayesinde kısa sürede Britanya adası geneline yayıldı.
20 KAT DAHA FAZLA
Uzun yıllar boyunca iki tür arasındaki popülasyon değişiminin temel nedeni olarak besin ve yaşam alanı rekabeti gösterilse de yapılan biyolojik araştırmalar ana etkenin patojen transferi olduğunu ortaya koydu.
Boz sincaplar, evrimsel süreçleri gereği squirrelpox virüsüne karşı bağışıklık taşıyor ve taşıyıcı olmalarına rağmen hastalık belirtisi göstermiyor. Virüsle daha önce karşılaşmamış olan yerli kızıl sincaplarda ise enfeksiyon; halsizlik ve deri lezyonlarıyla seyrederek birkaç gün içinde ölümle sonuçlanıyor.
Virüsü taşıyan boz sincapların bulunduğu bölgelerde kızıl sincap nüfusundaki azalma hızının, virüssüz bölgelere kıyasla 20 kat daha fazla olduğu kaydedildi.
KORUMA VE KONTROL ÇALIŞMALARI
Kızıl sincap popülasyonunu korumak amacıyla Birleşik Krallık genelinde çeşitli saha çalışmaları yürütülüyor. Isle of Wight ve Anglesey gibi adalarda coğrafi engel nedeniyle boz sincap girişi yaşanmadığından yerli kızıl sincap varlığı korunabiliyor.
Ana karada ise kızıl sincapların yoğun bulunduğu kritik bölgelerde boz sincap popülasyonunu kısıtlamaya yönelik denetim programları uygulanırken, istilacı türün üreme hızını düşürmek amacıyla hedefe yönelik kısırlaştırıcı yem yöntemleri üzerindeki bilimsel araştırmalar devam ediyor.
