Küresel karbon emisyonlarının en büyük sorumlularından biri olan çimento üretimi, bilim dünyasının odağındaki yerini koruyor. Çevrimiçi çevre platformu ECOnews’un haberine göre, Miami Üniversitesi’nden bilim insanları, kıyı şeritlerinde birikerek baş ağrısına neden olan yosunları iklim değişikliğiyle mücadelede kilit bir araca dönüştürecek yenilikçi bir proje geliştirdi.
YOSUNLARDAN 'KARBON REZERVUARI' ÜRETİLDİ
Kum ve çakılı birbirine bağlayan bir "yapıştırıcı" görevi gören geleneksel çimentonun üretimi, çok yüksek sıcaklıklar gerektiriyor ve kireç taşının kimyasal dönüşümü sırasında atmosfere yoğun miktarda karbondioksit salıyor.
Güney Florida’da çoğalan yosunları düşük oksijenli ortamda işleyerek gözenekli ve karbon açısından zengin "biyokömür" (biochar) elde eden araştırmacılar, bu malzemeyi çimento karışımlarına dahil etti. Projeye özgün bir dokunuş katan ekip, biyokömürü önceden karbonizasyon işlemine tabi tuttu. Bu sayede malzeme, betonun suyla tepkimeye girip sertleşmesi (hidratasyon) sırasında havadaki karbondioksiti yakalayıp kalsiyum karbonat formunda içine hapseden dahili bir "karbon rezervuarı" gibi çalışıyor.
HEM ATIK HEM EMİSYON SORUNUNA ÇİFTE ÇÖZÜM
Florida eyaletinde kontrolden çıkan yosun artışının büyük bir çevre ve bertaraf krizine dönüştüğünü vurgulayan bilim insanları, geliştirilen bu yöntemin tek taşla iki kuş vurabileceğine dikkat çekiyor. Araştırma ekibi, endüstriyel standartlardaki gerçek performans ve dayanıklılık kriterlerini eksiksiz karşılayacak nihai karışımı ortaya çıkarmak için çalışmalarını sürdürüyor.
MUZ ATIKLARI TEKSTİL VE KAĞIDA DÖNÜŞÜYOR
Tarımsal ve çevresel atıkların geri kazanımına yönelik bir diğer dikkat çekici adım ise muz üretiminden geliyor. Dünya genelindeki pek çok fabrika, muz plantasyonlarında ortaya çıkan devasa biyokütle atıklarını tekstil, kağıt ve biyokompozit sanayisi için değerli bir ham maddeye dönüştürüyor.
Muz bitkisinin yalnızca çok küçük bir bölümünün gıda olarak tüketildiğini belirten uzmanlar, Brezilya gibi önde gelen üretici ülkelerde her yıl on milyonlarca ton bitki gövdesinin tarlada çürümeye terk edildiğine işaret ediyor. Oysa bu gövdelerde yer alan güçlü selüloz lifleri; kopma mukavemeti açısından jüt ve sisal gibi geleneksel doğal lifleri dahi geride bırakarak iplik ve endüstriyel takviye malzemeleri üretiminde yüksek katma değer sunuyor.
