Heykel, ilk ya da ikinci yüzyıla tarihleniyor ve bir sahne kostümüyle çömelmiş, kalçasını dışarı itmiş bir oyuncuyu gösteriyor. Sol eliyle arkasını tutan aktör, sağ eliyle ağzının kenarına iki parmağını yerleştirerek gaz çıkarma sesi yapıyor gibi görünüyor.
J. Paul Getty Müzesi’nden küratör yardımcısı Mary Louise Hart’a göre, bu komik aksesuarlar, Aristophanes’in Yunan komedilerinde ve Romalıların kendi sahne oyunlarında yaygın olarak kullanılan ögelerdi. Oyuncunun giydiği çapraz desenli vücut kostümü de dönemin sahne geleneklerine uygun bir ayrıntı.
Heykelin, Roma’nın en ünlü komedi yazarlarından Plautus’un eserlerinde sıkça yer alan yan karakterlerden birini temsil ettiği düşünülüyor. Plautus, milattan önce 254-184 yılları arasında yaşamış ve 130'dan fazla oyun yazmış olsa da, yalnızca 21'i günümüze ulaşabilmiştir. Kendisi de bir dönem oyunculuk yapan Plautus, gösterişli asker, âşık yaşlı adam gibi birçok klişe karakter yaratmıştır. Ancak bu heykelin daha çok figüran rollerden birine ait olduğu tahmin ediliyor.
Hart’a göre, bu tarz heykelcikler, dönemin halkı arasında oldukça popülerdi. Hart, “Bu karakteri çok seven pek çok insan vardı. Onu eğlenceli buluyor ve evlerinde bulundurmak istiyorlardı” diyor.
Antik Romalılar için kaba mizah oldukça yaygındı. Müzeye göre, uygunsuz espriler, kendini tiye alma, absürtlük ve müstehcenlik; antik dönemin gülme sebepleri arasında yer alıyordu. Bu mizah anlayışına dair bir diğer önemli kaynak ise, antik dünyanın nadir şaka kitaplarından biri olan “Philogelos” (Gülme Dostu). Beşinci yüzyılda derlenmiş bu kitap, 265 espriden oluşuyor. Kitaptaki şakaların birçoğunda “aptal” ve “kendine fazla güvenen” karakterler yer alıyor.
