Discover Wild Life tarafından yayımlanan verilere göre, mor yüksükotunun (Digitalis purpurea) kalp atış hızı üzerindeki tıbbi etkileri ilk kez 1775 yılında İngiliz hekim ve botanikçi William Withering tarafından tanımlandı. Withering, geleneksel bir şifacıdan aldığı 20 bitkilik karışımı analiz ederek, kalp yetmezliğine bağlı ödem vakalarında hangi bitkinin uyarıcı etki yarattığını tespit etti. Yapılan testler sonucunda, yüksükotu yapraklarının konjestif kalp yetmezliği tedavisinde yüksek başarı sağladığı bilimsel olarak doğrulandı.
İLAÇ OLARAK KULLANILIYOR
Bitki üzerinde yapılan ileri araştırmalar, farmakolojik etkiden sorumlu ana bileşiklerin "digitoksin" ve "digoksin" olduğunu ortaya koydu. Bu glikozitler, kalp kasının kasılma gücünü artırırken kalp hızını düzenleme özelliğiyle biliniyor. Günümüzde modern tıp, bu bileşikleri saflaştırılmış formlarda kalp hastalarının tedavisinde kullanmaya devam ediyor. Ancak uzmanlar, bu özlerin kontrolsüz kullanımının son derece toksik ve potansiyel olarak ölümcül olduğu konusunda uyarıda bulunuyor.
MODERN ÜRETİMDE TÜR DEĞİŞİKLİĞİ
İlk keşif mor yüksükotu üzerinden yapılmış olsa da, güncel ilaç sanayinde daha yüksek konsantrasyonda aktif madde içeren Digitalis lanata türü tercih ediliyor. Laboratuvar ortamında hassas dozajlarla hazırlanan bu ilaçlar, bitkinin doğal formundaki riskli zehirlenme eşiğini minimize ederek güvenli tedavi imkanı sunuyor.
Bitkisel farmakolojide dikkat çeken bir diğer tür olan defne yaprağı üzerine yapılan çalışmalar da bitkinin karaciğer fonksiyonlarını destekleme ve iltihap azaltma özelliklerini doğruluyor. İçeriğindeki uçucu yağlar, tanenler, flavonoidler ile A, C ve B grubu vitaminleri sayesinde defne yaprağının antibakteriyel ve antifungal etkiler gösterdiği kaydedildi. Uzmanlar, tıbbi bitkilerin tedavi edici özelliklerinden faydalanırken mutlaka profesyonel tıbbi gözetim gerektiğini vurguluyor.
