Yürüme engelli Akın’ın okuma azmi

Diyarbakır'da yürüme engelli oğlu Akın Aydar'ı (10) her sabah sırtında taşıyarak 3'üncü kattan indiren ve 3 tekerlekli plastik bisiklet ile okula götüren Vasfiye Aydar, "Bazen koltuğu bazen de tekerleği kırılıyor. Ayda bir bisiklet almak zorundayım. Elimden geleni fazlasıyla yapmaya çalışıyorum" dedi.

Kayapınar ilçesine bağlı Huzurevleri Mahallesi’nde annesi ve iki kardeşiyle yaşayan, doğuştan ‘Escobar sendromu’ tanısı koyulan Akın Aydar, sağ ayağını ve ellerini tam olarak kullanamıyor. İhtiyaçlarını tek başına karşılayamayan ve elleri yarı açık olan Aydar, her şeye rağmen okula gitmekten vazgeçmiyor.

PLASTİK BİSİKLETLE 1 KİLOMETRE!

Huzurevleri İlkokulu öğrencisi Aydar, geçen yıl takdir belgesi alarak 3’üncü sınıfa geçti. Okula gitmeyi çok seven ve doktor olmak isteyen Aydar, yüz yüze eğitimin başlamasıyla tekrar okuluna kavuştu. Akın, asansörü olmayan apartmanlarında her gün annesinin sırtında 3 kat indikten sonra kullanabildiği sol ayağıyla 3 tekerlekli plastik bisikleti ile 1 kilometre uzaklıktaki okuluna gidip geliyor.

“HER AY BİSİKLET ALMAK ZORUNDAYIM”

Her ay bir bisiklet almak zorunda kaldığını söyleyen anne Vafiye Aydar, bütün zorluklara rağmen oğlunu hiçbir şeyden mahrum bırakmak istemediğini belirtti.

Aydar, şunları söyledi: “Hastanelere götürdük. ‘Bu çocuk ameliyat olamaz, olsa da yine tekrar böyle olacak’ dediler. Yürüyemiyor, lavaboya gidemiyor. Elini tam kullanamıyor. Her ihtiyacını ben karşılıyorum.”

“Okulundan geri kalmasını istemedim. O da her normal çocuk gibi yaşantısına devam etsin istedim. Hiçbir şey içinde kalmasın. Elimden gelene kadar da oğlumun içinde bir şey bırakmayacağım.”

“ONUN ENGELLİ MAAŞIYLA ANCAK GEÇİNİYORUZ”

“Akülü araba istiyorum ama alamıyorum. Onun engelli maaşıyla ancak geçiniyoruz. Kira veriyorum. Onun dışında iki çocuğum daha okuyor. Özellikle kışın çok zorlanıyorum. Hem fatura hem kira zor oluyor. Önemli olan para değil. Benim sevgim de gücüm de ona yeter.”

“Büyüdükçe bisiklet kullanılamaz hale geliyor, dayanmıyor. Kiminin koltuğu kiminin tekerleği kırılıyor. O kadar yolda git gel kırılıyor. Ayda bir bisiklet almak zorundayım. Okula rahat gidip gelmesini istiyorum. Onu sırtımda değil başımda da taşırım. Akın her yere bu bisikletle gidiyor. Ekim ayında 11 yaşına girecek. Elimden geldiği kadar oğlumu hiçbir şeyden mahrum bırakmak istemiyorum.” (DHA)