Yeme içme işine aşina olduğumu bilen tanıdık tanımadık içki severler, şikayetlerini bana bildiriyorlar!
Geçenlerde, saçlarımı emanet ettiğim kuaför arkadaşım Bülent dert yandı: “Hiç bir şey yemedik, adam başı 550 lira ödedik.”
Şikayet ettiği mekan Bostancı’da. Mütevazı bir balıkçı.
Bebek Kahve’de, orta-üst sınıf arkadaşlarım da şikayetçi. Hesap adam başı bin liradan aşağı gelmiyormuş.
“Beş kişi yedi bin lira ödedik” diye yakınanlar da var.
Ki daha balık mevsimi de değil! Izgaraları cızırtadanlar, buzlukta dinlenenler. Bir de her dönemin kurtarıcısı emektar levrek.
Taze çingene palamutu, sarı kanat, lüfer, palamut, kofana, torik, kalkan gelince hesap nerelere tırmanır acaba?
Şikayetlerdeki ortak cümle: “Fazla bir şey yemedik!”
Doğrudur, içki fiyatları ateş pahası. Şişelerin içinde sanki altın suyu var.
Yiyecek malzemelerinin fiyatları ise pazarda bile el yakıyor!
Mekanın işletmecisi de haklı. İşi döndürebilmek için, aldığı her şeyi ikiyle çarparak (bolluk zamanında bu oran üçtü) fiyatlandırması lazım.
Kira, elektrik, ücretler, enerji, biraz da kendi cebine koyması gerekiyor.
Böyle olunca her iki taraf da haklı oluyor!
Peki lüks mekanları dolduranlar kimler?
Varsıllar ve onların çocukları.
Hesaba baktıklarını bile sanmıyorum! Bu işi şirket kredi kartları hallediyor nasıl olsa. Alınan faturalar, şirketin masraf hanesine yazılıp, vergiden düşülüyor.
Onların keyfi yerinde!
Sözü dolandırmadan söyleyecek olursak, pahalılık en çok orta kesimin ağzının tadını kaçırıyor.
Akşamcılar, lokanta (meyhane) keyfini bırakıp, yavaş yavaş evlerine çekiliyorlar.
Nasıl çekinmesinler ki! Daha masaya oturur oturmaz, moral bozulmaya başlıyor. Acaba mezeden mi kıssak. İki duble eksik mi içsek.
Hesap yapmaktan sofranın tadını alamıyorlar!
Bana dert yanan arkadaşlara ben de evde çilingir sofrasını kurmalarını öneriyorum.
Kendinize kazık atmayacağınıza göre, hesap üçte bir oranında düşer.
Çilingir sofrasının güzellerini saymakla bitmez. Hadi mütevazı olalım: Tabii ki beyaz peynir. Bir kaç tane sele zeytini. Haşlanmış yumurta. Bir tane tarla domatesi, üstüne zeytinyağı gezdirilmiş, tuz ve kekikle tatlandırılmış olması lazım. Salatalık, cacık. Bir dilim de kavun.
Eğer evin kokmasına aldırmıyorsanız, bir parçada ciğer tava yapabilirsiniz.
Diyelim ki canınız içkinin yanında balık çekti. Boğaz’ın iki yanındaki veya Galata Köprüsü’ndeki oltacılar size çare sunacaklardır. Buradaki kovalardaki istavritler hem canlı hem de hesaplı.
Zeytinyağında kurutmadan kızartın, yanında kırmızı soğanla afiyetle yiyin.
Ya müzik? Mutlaka akıllı telefonunuz vardır. Oradan Zeki Müren’i indirip, bir güzel efkar dağıtın. Veya efkarlanın!
Her şey iyi güzel de, lafın belini kıracak arkadaş nerede?
Evlerde kadeh dostunuz genellikle eşiniz olmalı. Anılar havuzunda birlikte kulaç atabilirsiniz.
Ama memleketin halini, futboldaki hayal kırıklıklarını da konuşmak lazım!
Arkadaşınızı davet konusuna karışmıyorum. Bütçeniz ve mekanınız elveriyorsa, dost muhabbeti de iyi olur!
Sözün özüne gelirsek: Bu pahalılık devam ederse, eve sığınan akşamcıların sayısı artacak, müşteri bulamayan mekanlar ise oldukça zora düşecekler.
![Mehmet Yaşin](https://sozcu01.sozcucdn.com/sozcu/development/uploads/images/2023/10/mehmetyasinpng-_BfJ03d0P0awtcOqyDPHBA.png)
Akşamcılar eve kapanıyor
Mehmet Yaşin
Yayınlanma: