Umudunu sakın kaybetme!..

Dün sabah uyanıp cep telefonumu açtığımda Küba’dan gelen bir mesajla karşılaştım. Yıllar önce  başkent Havana’da geçirdiğimiz bir yılbaşı gecesi, çat kapı bir eve konuk olmuştuk. Daha önce hiç tanışmadığımız aile, bizi sanki kırk yıldır görmedikleri bir yakınları gibi sımsıcak ilgiyle karşılamış, unutulmaz konukseverlik örneğiyle ağırlamıştı. Üstelik evde yaşam mücadelesi veren bir hasta vardı. Kendisine geçmiş olsun dileğinde bulunduğumda “Umudunu sakın kaybetme! Aksi takdirde yaşamanın anlamı kalmaz! Ben bu hastalığı yeneceğim!” demişti.

* * *

Aradan yıllar geçti...

Bir süre özel ve güzel günlerde yazışarak iletişimi sürdürdük. Her görüşmemizde hastanın durumunu soruyordum. Onlar da bir değişme olmadığını, ama iyileşme umudunu hiç yitirmediğini yazıyorlardı.

Dünkü bayram tebriğini görünce hem çok sevindim, hem de şaşırdım. Çünkü aile adına mesajı yazan doktorların “umutsuz” gördükleri hastaydı.

Mucize gerçekleşmiş, yaşam savaşını kazanmıştı!

Satırlarına noktayı “Umudunu sakın kaybetme” diyerek koymuştu.

* * *

Tüm olumsuzluklara inat, güzel günlere, aydınlık yarınlara olan umudumuzu hiç yitirmeyeceğiz.

Hepinize güzel bayramlar, sağlık ve mutluluklar dilerim.

Sevgiyle kalın efendim.