Ülkemde neler oluyor ? Cumhuriyet’ten bu yana Türkiye zaman zaman zor ve sıkıntılı dönemler yaşadı ancak hiçbir şey bu fon skandalı gibi dokuz şiddetinde bir deprem etkisi yaratmadı. Kimin eli kimin cebinde belli olmadığı gibi, ortalık da toz duman.
Şöyle düşünün, okyanusun ortasında fırtına ve dümeni kilitlenmiş büyük bir yolcu gemisi. Ölümle yaşam arasında, birinci kaptan ikinci kaptanla, ikinci kaptan üçüncüyle, aşçılar, kamarotlar ve makina dairesindekiler de birbirleriyle kavga ediyorlar. Benzetmek gibi olmasın, şu anda ülkenin içinde olduğu görüntü bu değil mi ???
Halkın büyük çoğunluğu ekmek peşindeyken, 3 milyon gencin evde oturduğu, işsizliğin inanılmaz boyutlara geldiği, sanayinin nefessiz kaldığı, esnafın kepenk kapattığı güzel ülkemde, tepedeki yönetenler ne yapıyor ???
İktidar muhalefeti yok edip koltuğa yeniden oturmanın peşinde. Her yapılan halktan gizleniyor. Eleştiren herkes cezalandırılıyor. Düne kadar bebek katili dedikleri Öcalan’ı nerdeyse başımıza taç yapacaklar. 50 bin kişinin katili önder oldu. Tek adam yönetimiyle ülkemde her şey birbirine karıştı.
Yaşatılan bu denli can yakıcı yaptırımlara ne gerek vardı.
Yapmayın yönetenler, tüm bu yaşatılanlar ülkeyi ekonomik, sosyal ve siyasi olarak çok yordu.
Soruyorum? Sevgiyi egemen kılıp, bu güzel ülkede laik, demokratik, sosyal, hukuk devletinin gereklerini önceleyip kardeşçe yaşamak varken, bu kavga neden,
neyi paylaşamıyoruz?
Mahkeme kadıya mülk olmadığı gibi, iktidarlarda siyasilere mülk değildir.
Sözü uzatmadan, alıntı bir öyküyü başta, Cumhur ittifakının tüm lider ve ortaklarına, daha doğrusu tüm siyasilere, bakanlara ve tüm bürokratlara ithaf ediyorum.
İhtiyar bir hanım otobüse bindi, koltuğuna oturdu. Sonraki durakta genç, hareketli ve biraz da asabi bir kadın bindi otobüse ve yaşlı kadının yanına oturdu. Torbaları elinde çok yer kaplıyordu. İstemeden yol boyunca torbalar ihtiyar kadına çarptı.
Canı yanan ihtiyarın sessiz kaldığını görünce genç kadın, yaşlı kadına bu kadar sakin kalabilmesine şaşırdığını söyledi.
İhtiyar kadın gülümseyerek; “Kaba olmaya
ya da ehemmiyetsiz bir şey için münakaşaya, kalp kırmaya değer mi? Çünkü senin yanındaki yolculuğum çok kısa... Bir sonraki durakta zaten ineceğim..." dedi.
Bu cevap altın harflerle yazılmayı hak ediyor:
“ Bu kadar ehemmiyetsiz bir şey hakkında tartışmaya lüzum yok, çünkü beraber seyahatimiz çok kısa..."
Her birimiz, bu dünyadaki zamanımızın ne kadar kısa olduğunu anlamalıyız ki kavgaların, yersiz tartışmaların, kıskançlıkların, başkalarını affetmemenin, memnuniyetsizliğin ve devamlı şikâyet etmenin boş zaman ve enerji kaybı olduğunu anlayalım.
Birisi kalbini mi kırdı? Sakin ol. “Yolculuk çok kısa...” de.
Birisi sana ihanet mi etti, korkuttu mu, aldattı mı ya da aşağıladı mı ya da sebepsiz yere hakaret mi etti..? Sakin ol. Bir şey kaybetmezsin. Yolculuk çok kısa.
Meslektaşlarınız sohbette beğenmediğiniz bir yorum mu yaptı? Sakin ol. Duyma dediklerini. Onu affet. Yolculuk çok kısa.
Demem o ki karşımızdaki insan bize ne mesele çıkarırsa çıkarsın, beraber seyahatimizin çok kısa olduğunu hatırlayarak hareket et...
Kimse bu yolculuğun süresini bilmiyor. Kimse son durağının ne zaman geleceğini de bilmiyor. Bildiğimiz tek şey, birlikte seyahatimizin çok kısa olduğu...
Arkadaşlarımızın, makamlarımızın, dostlarımızın kıymetini bilelim. Hürmetkârlığın, nezaketin, affetmenin, şükretmenin, güler yüzlü olmanın büyük bir erdem olduğunu unutmayalım ve bu bilinçle yaşayalım. Neticede birlikte seyahatimiz çok kısa!
Ümidim odur ki; bu dünyada yolculuk yaparken geçtiğimiz istasyonlarda selamlaşıp kucaklaştıklarımız, hayatına dokunduklarımız, dostluk kurduklarımız, ayrılırken arkamızdan sevgiyle el sallayanlarımız çok olur...
Tebessüm et ve daima gülümse...
Çünkü, YOLCULUK ÇOK KISA..!
SON SÖZ:
“Hırsızlar, kamusal makamları
işgal ettiğinde,
dürüst insanlar
suçlu muamelesi
görür.” VOLTAİRE
