Sevgili okurlarım, bu fotoğraf yeni değil. Büyük olasılıkla sizler de bir yerlerde görmüşsünüzdür. Büyük Atatürk bir kız lisesini ziyaret ediyor. Şimdi rica ediyorum, bu fotoğrafı alın önünüze ve oradaki kızların yüzlerine tek tek bakın.
Hepsinin, ama hepsinin mutlu olduğunu, içtenlikle güldüğünü göreceksiniz.
Peki nedir bu gülüşlerin, mutluluğun nedeni?
Orada komik bir şey oldu desek, Atatürk’ün yanında böyle bir şey olamaz.
Fotoğraf hilesi desek o hiç olamaz. O halde nedir?
O kız öğrencilerin sevinci ve sanki sözleşmiş gibi yüzlerine ayrı ayrı yansıyan mutluluğudur.
Onlar sonraki yıllarda bizim analarımız, büyüklerimiz... Geleceğin Cumhuriyet kadınları.
İnsan ister istemez soruyor ‘bu nasıl bir sevgidir’ diye...
Onlar artık yok. Hepsi aramızdan ayrıldı, öbür aleme göçtü gitti.
★★★
Bu fotoğrafı size niçin ilettiğime gelince... Nerede, ne zaman çekildiğini bilmiyorum. Bazıları İzmir Kız Lisesi diyor ama gerçeklik payı nedir onu da bilmiyorum...
Bu memlekette adına Türk Tarih Kurumu denilen bir yer var. Vasiyetinde Atatürk’ün servetini bağışladığı iki kurumdan biri. Ama o kurumun başına çökmüş olan tipler bu gibi araştırmaları yapmaz, yaptırmaz, topluma bilgi vermez. Ne iş yaptıkları ise hiç bilinmez!
Onlara kolaylıklar dilerim!
İbo
Ankara’nın en işlek yeri olan Kavaklıdere’deki Kuğulupark kavşağını bilirsiniz. Önceki yıllarda o meydana beş anayol açılırdı. Kavşağın orta yeri boştu ve trafiği ellerinde düdüklerle en kıdemli trafik polisleri yönetirdi.
Ekibin başında bizim İbo dediğimiz İbrahim vardı. Şişman, kilolu bir polis... Evi Kırıkkale’de... Her sabah otobüse binip kavşağa gelir, dönüşte yine otobüse binip Kırıkkale’ye giderdi. Gelişi ve gidişi dört beş saat alırdı.
İbo öğle yemeklerini bizim gazetede yerdi. Onun yönettiği büyük kavşakla bizim gazete çok yakındı. Arada 100 metre bir mesafe vardı.
★★★
Dün bütün Türkiye’de sirenler çalarken, milyonlarca insan yürürken veya araçlarından inip saygı duruşunda bulunurken aklıma bizim İbo geldi. İlginç bir adamdı.
Her 10 Kasım günü Kuğulupark kavşağına açılan bütün ana yollarda akışı 9’u 5 geçeden birkaç dakika önce keser, trafiği durdurur ve sirenler çalarken meydanın ortasında selam dururdu.
O manzara gerçekten görülecek şeydi.
Dünkü 10 Kasım gününde aklıma bizim İbo düştü! Acaba öldü mü kaldı mı, bilmiyorum. Ona bir gün takılmıştım... “Aferin sana İbo, eninde sonunda sen de Atatürkçü oldun!..”
Verdiği yanıtı hiç unutmadım...
“Abi bizim burada yaptığımız iş mi yani... Keşke onun döneminde yaşasaydım, kulu kölesi olurdum!”
