Di­ya­ne­t’­in dü­zen­le­di­ği Kut­lu Do­ğum Top­lan­tı­- sı­’nın açı­lı­şın­da, Baş­ba­kan Re­cep Tay­yip Er­do­ğa­n’­ın, Cum­hu­ri­yet Halk Par­ti­si Ge­nel Baş­ka­nı Ke­mal Kılç­da­roğ­lu­’nun ve Mil­li­yet­çi Ha­re­ket Par­ti­si Ge­nel Baş­ka­nı Dev­let Bah­çe­li­’nin yap­tık­la­rı ko­nuş­ma­la­rın bü­tü­nün­de, “Bi­r”­li­ğe ça­ğı­ran o yü­ce “İn­sa­n”­a atıf­la, na­sıl in­san­ca ya­şa­nı­rın kod­la­rı­nı gör­mek müm­kün­dü.
Hat­ta her bir ko­nuş­ma, in­san­lı­ğa ye­te­cek de­re­ce­de me­saj­lar­la do­luy­du. İk­ti­da­rıy­la, mu­ha­le­fe­tiy­le ay­nı in­san­da bir­leş-ili­yor ol­ma­sı, ge­le­cek­le il­gi­li umut­la­rı­mı­zı ar­tır­mı­yor de­ğil.
An­cak keş­ke ger­çek­ler ile bu ko­nuş­ma­lar bir­bi­riy­le ör­tüş­se... Keş­ke bu ko­nuş­ma­la­rı her bir bi­rey, Di­ya­net İş­le­ri Baş­ka­nı­’n­dan ba­ka­nı­na, yö­ne­ti­ci­sin­den si­ya­set­çi­si­ne, tüm top­lum ha­ya­tı­mı­za ta­şı­ya­bil­sek...
Her bi­ri­miz çı­kar­la­rı­mı­zı, hırs­la­rı­mı­zı bir ke­na­ra ko­yup, “in­san onu­ru­”nu her şe­yin üze­rin­de tu­ta­bil­sek; kar­şı­mız­da­ki­ne ön­ce “in­sa­n” ola­rak ba­ka­bil­sek; her in­sa­na “e­şi­t” me­sa­fe­de mu­ame­le ede­bil­sek; keş­ke!
Bü­tün ko­nuş­ma­lar or­ta­ya koy­du ki; di­nin in­san­la ve ha­yat­la sı­na­vı­nın en gö­rü­nür yü­zü, öte­kiy­le iliş­ki­ler­de or­ta­ya çık­mak­ta­dır.
Ki­şi­nin bi­rey­sel iba­det­le­ri bir di­ğe­ri­ni il­gi­len­dir­me­mek­te; tam ter­si­ne o iba­det­le­rin ey­le­me şe­kil ver­me­si; bir baş­ka ifa­dey­le ey­lem­le­ri etik bir çer­çe­ve­ye sok­ma­sı ge­rek­mek­te­dir.
Tam da bu nok­ta­da, ko­ca Yu­nus Em­re­’nin “Bir kez gö­nül yık­tın ise o kıl­dı­ğın na­maz de­ğil/Yet­miş iki mil­let da­hi elin yü­zün yu­maz de­ği­l” mıs­ra­la­rı, yü­ce Pey­gam­be­r’­in sa­de­ce öğ­re­ti­sin­den ha­re­ket­le de­ğil bi­za­ti­hi ya­şan­tı­sı­nın ke­li­me­le­re dö­kül­müş ha­li ol­du­ğu­nu fark ede­lim. Bun­dan do­la­yı O’n­da bir­le­şi­yo­ruz. Her­ke­si hoş­nut kı­la­cak bir bü­tün­lük in­sa­nı­dır Hz. Pey­gam­ber...
Tür­ki­ye baş­ta ol­mak üze­re, tüm İs­lam ül­ke­le­rin­de kut­la­ma­lar ya­pı­la­cak bir haf­ta bo­yun­ca... Hz. Pey­gam­be­r’­in in­sa­na olan mu­hab­be­ti, adi­la­ne ve hak­ka­ni­yet­li dav­ra­nış­la­rı ör­nek­le­riy­le an­la­tı­la­cak. Var­lı­ğı na­sıl “bi­r”­le­di­ği ve “bü­tü­n”­le­di­ği, ca­mi­ler­de, kür­sü­ler­de, üni­ver­si­te­ler­de di­le ge­ti­ri­le­cek. Ha­ni olup bi­ten­le­re ba­kın­ca, keş­ke da­ha az nu­tuk at­say­dık da; “ha­l” di­li­miz ko­nuş­say­dı de­me­mek el­de de­ğil.

Te­mel prob­lem in­sa­na ba­kış­ta

Al­lah el­çi­si­nin, yir­mi üç yıl bo­yun­ca mü­ca­de­le­si­nin, in­sa­na “in­san­ca­” ba­kıl­ma­sı­nı sağ­la­mak ol­du­ğu­nun ve hat­ta ken­di ifa­de­le­riy­le bu uğur­da saç­la­rı­nı ağart­tı­ğı­nın al­tı­nı çi­ze­lim. Si­yah be­yaz, zen­gin fa­kir, inanç­lı inanç­sız, ka­dın er­kek ay­rı­mı­nı “ca­hi­li­ye­” âde­ti ola­rak gös­ter­miş, in­san­lı­ğı her tür­lü ay­rım­cı­lık­tan men et­miş, in­sa­na ba­kı­şın mer­ke­zi­ne “iz­ze­t”­i koy­muş­tur.
“İz­zet-i nef­s” ola­rak bil­di­ği­miz bu kav­ram pek çok kav­ram­la doğ­ru­dan ilin­ti­li­dir. Ki­şi­li­ği­mi­zin ze­de­len­me­me­si, hay­si­ye­ti­mi­zin ren­ci­de edil­me­me­si, onu­ru­mu­za do­ku­nul­ma­ma­sı ve ta­bi­i ki eşit fır­sat­la­rın var­lık­la­rı ola­rak li­ya­kat­li­lik ze­mi­nin­de iş­le­rin tak­sim edil­me­si, in­san­ca ya­şa­ma­nın ol­maz­sa ol­maz­la­rı­dır. “E­ma­ne­ti eh­li­ne ve­r” di­yen di­nin bağ­lı­la­rı­nın, li­ya­ka­ti hi­çe say­ma­sı, in­san onu­ru­na vu­ru­lan bir han­çer­dir çün­kü...
İn­san ol­mak baş­lı ba­şı­na bir hay­si­yet­tir ve li­ya­kat­tir; var­lık­la­rın için­de­ki müs­tes­na ye­ri­ni dik­ka­te ala­rak bu­nu söy­le­ye­lim. Do­la­yı­sıy­la eş­re­fi mah­lû­kat olan in­san nes­nel­leş­ti­ri­le­mez; öz­gür­lü­ğü elin­den alın­maz; zu­lüm­le mu­ame­le­ye ta­bi tu­tu­la­maz; hak et­ti­ği bir yer­de önü ke­sil­mez; ay­rım­cı­lı­ğa ta­bi tu­tu­la­maz; dü­şün­ce­le­rin­den do­la­yı suç­lu ilan edi­le­mez.
Ki­min­le mu­ha­tap olur­sak ola­lım, ırk, cins, dil, din iti­ba­riy­le, onun ken­din-de­li­ği­ne/ken­di­si ol­maklı­ğı­na hür­met et­mek du­ru­mun­da­yız.

İn­sa­nın in­sa­na za­lim­lik­le­ri

Ku­r’­an-ı Ke­rim, in­san psi­ko­lo­ji­si­ni or­ta­ya ko­yar­ken, hem­cins­le­ri­ne ya­pa­ca­ğı za­lim­lik­le­ri fark­lı bo­yut­la­rıy­la zi­hin dün­ya­mı­za açar.
Gıy­bet ve de­di­ko­du­yu, ya­la­nı, ka­ra­la­ma­yı, ar­ka­dan ko­nuş­ma­la­rı, iki­yüz­lü­lü­ğü, ku­sur ve ayıp ara­ma­yı, baş­ka­la­rı­nın mah­re­mi­ye­ti­ni if­şa et­me­yi, la­kap tak­ma­yı, hor gör­me­yi, kü­çüm­se­me­yi, in­san­la­rı gam­maz­la­ma­yı ah­lak­sız­lık ola­rak ni­te­ler.
Bu dav­ra­nış­la­rın her bi­ri Ku­r’­an na­za­rın­da sı­nı­rı aş­mak­tır. Her de­fa­sın­da ifa­de­len­dir­di­ği­miz gi­bi, in­sa­na ya­pı­lan yan­lış­la­rı Ku­r’­an, Al­la­h’­ın hu­du­du­nu çiğ­ne­mek ola­rak vur­gu­lar. Bu yak­la­şım muh­te­şem­dir. Hiç­bir kül­tür­de bu­na rast­la­mak müm­kün de­ğil­dir. Ta­sav­vuf kül­tü­rü­müz bu­nu ve­ciz bir şe­kil­de or­ta­ya ko­yar: “İn­sa­nın kal­bi­ni kır­mak, Kâ­be­’nin du­va­rı­nı yık­mak­tan da­ha kö­tü­dür. Çün­kü Kâ­be, Hz. İb­ra­hi­m’­in yap­tı­ğı bir bi­na­dır, gö­nül ise Al­la­h’­ın evi­dir. Bu iki ev bir ola­bi­lir mi?”
Di­ya­net İş­le­ri Baş­kan­lı­ğı, ya­pa­ca­ğı bü­tün ça­lış­ma­la­rı ve hat­ta an­ket­le­ri bu an­la­yış üze­ri­ne bi­na et­me­si ge­re­kir. İn­san­lı­ğın ih­ti­ya­cı bu­dur. İn­san onu­ru­nun ko­run­ma­sı için her­kes tit­re­me­li­dir. Müs­lü­man­lık bu­ra­da baş­lı­yor çün­kü!