Bu satırları ancak; Devletin köye gönderdiği bir öğretmenin elinde pişen, kıt kanaat imkanlarla da olsa devletin sağladığı imkanlarla onun ilkokulunda, ortaokulunda, lisesinde, üniversitesinde okuyan; “Devlet malı’nın ne olduğunu “Devlet terbiyesinin” ne anlama geldiğini kendi ana babasından yola çıkarak görmüş, öğrenmiş, içselleştirmiş;
evlatlarını okutmak için çırpınan bir babanın, sabah namazında kalkıp yatsı namazına kadar koşturan bir ananın hamuruyla, bir yer sofrasında yoğrulmuş; hayat yoluna “Bir doru atın terkisinde” düşüp, sonunda “adam olmuş”; Ailesinin, köyünün, öğretmenin, devletinin ve Cumhuriyetinin omuzlarındaki emeği hiç unutmamış.
MEĞER NE BÜYÜK HAZİNEYMİŞ
Bugünden bakıldığında mumla aranan ve soyu çoktan tükenmiş bir “Devletin valisi” yazabilir:
“Mesaime beş dakika olsun geç kalmadım. Elektrikler boşa yanmadı, sular boşa akmadı. Bulduğum toplu iğneyi yakama sakladım ki, gün olur lazım olur diye. Devletin parasını harcarken kılı kırk yarar, fazlasıyla hesap kitap ederdim. Çünkü, kestiği kavunun kabuğunu koyuna koça, çekirdeğini tavuğa ayıran bir babanın oğluydum. Sap kağnılarından yola düşmüş ekin başaklarını ziyan olmasın diye toplatan babanın oğlu olmak, ne büyük hazineymiş meğer...”
Senarist-Yönetmen Hacı Mehmet Duranoğlu, “Vali Bey” kitabımı okuduktan sonra bunları yazmış. Sağ olsun.
ONU HİÇ UNUTMAYACAĞIM
Vali Refik Arslan Öztürk’ün Bilecik’te görev yaptığı dönemde İl Özel İdare Müdürlüğü görevinde bulunan Lütfü Karakaş da, “Vali Bey” için şöyle anlatıyor:
“Valimin, yaptırdığı fabrikalar sayesinde Bilecik’te işsizlik yoktu. Bilecik il merkezi ile beş ilçesinde İl Özel İdaresi’nin imkanlarıyla organize sanayi bölgeleri oluşturulmuştu. Sanayiciye arsa üretimi yaparak onlarca fabrikanın kurulmasına öncülük etti. O tarihlerde ekonomik kriz nedeniyle çoğu İl Özel İdaresi borç batağında iken Bilecik İl Özel İdaresi’nin bütçesiyle yatırım yapılıyordu. Organize Sanayi Bölgeleri Yasası 2000 yılında Bilecik İl Özel İdaresi’ndeki uygulamalar esas alınarak çıkarılmış bir yasadır. Bu eser Sayın Valimiz Refik Arslan Öztürk’ün eseridir.
O bir gerçekten halk adamıydı. Çünkü insanları seviyordu. Her icraatında insanlara olan sevgisini gösteriyordu. Kıymetli büyüğümüz Sayın Valimizi hiç unutmayacağız. Ruhu şad, mekânı cennet olsun.”
BU DA BÖYLE BİR VALİ
Ünlü gazeteci – yazar merhum Şakir Süter, ilginç konulara değinir, her yazısı anlayanlar için önemli mesajlar içerirdi. Bilecik, Niğde, Erzincan, Manisa valiliklerinde bulunan Vali Refik Arslan Öztürk için şunları yazmıştı:
“O vali için ‘O bizim evladımızdı. İçimizden biriydi. Hiç vali gibi değildi. Elinizi uzatsanız dokunacağınız kadar yakınınızdaki birisiydi. Bir dakika bile mesaisine geç kaldığı görülmemiştir. Özel işlerinde otobüse, minibüse biner, makam aracını kullanmazdı. Organize sanayileri kurup işsizliği bitirmişti.
Osmanlı Devleti’nin kurucuları Ertuğrul Gazi’nin, Dursun Fakıh’ın, Kara Teke’nin, Kamuran Bey’in, Mihail Gazi’nin ve Kumral Abdal’ın, Şeyh Edebali’nin mekanlarını ziyarete gelen on binler, kendisine ve ailesine samimiyetlerle dua ediyor. Viran haldeki bu ecdat mekanlarını askerle, öğrenciyle, odacıyla, koruma polisiyle birlikte yaptı. Bedeniyle çalıştı. Taş-toprak taşıdı, ağaçlandırdı. Bu hizmetlerini elbette insanlar unutmayacak.
TARİHİ ESERLERİ KURTARDI
Niğdeliler de, Bilecikliler gibi valiyi dilinden düşürmüyor. “Eli biraz sıkıydı” diye dokundursalar da yaptıklarını hep minnet ve hürmetle yad ediyorlar. Anadolu’nun Efes’i olmaya aday Kemerhisar’da kurtarma kazılarına başlamış, 5 km uzunluğundaki antik su kemerlerini belediye çalışanlarıyla birlikte temizleyip, meydana çıkarmıştı.
Samanlık ve meyve ambarı olarak kullanılan Gümüşler Manastırı’nı üniversitenin beden eğitimi bölümlü öğrencileriyle temizlemiş, turizme kazandırmıştı. Ayasofya’dan yüzyıl daha eski tarihi olan Andaval Kilisesi’ni (definecilerin dinamitle yıkarak altın aradıkları söylenir) oradan-buradan topladığı malzemelerle örtü altına alarak kurtarmıştı.”
HALKIMIZA EKMEK KAZANDIRAN
Manisa Valiliği sırasında kalp krizi geçirmişti. Celal Bayar Üniversitesi Hastanesi’ne kaldırıldığında, doktorlar daha iyi olanakları olduğu için Ege Üniversitesi’ne göndermek istedi. “Hayır” dedi. Kendi ilinde ameliyat olamayan vali, bu ilin insanlarına ne diyebilir? Ben sizlere güveniyorum” deyip ameliyat masasına yatmıştı.
Niğde Valiliği döneminde, üniversite rektörü ve dekanlar valiye hoş geldin ziyaretinde bulunmak için randevu istemişti. Vali, “Bilim insanları valinin ayağına değil, vali bilim insanlarının ayağına gitmeli” deyip ziyarete o gitmişti.
Mimar Orhan Güzelmeriç, “Niğde’de, Kuveyt sarayının halılarını dokuturken sayın vali Refik Arslan Öztürk, bizi evine davet etmişti. Kapıyı o açtı ve önümüze eğilerek terlik koydu. Ben ‘Aman sayın valim ne yapıyorsunuz? Ben terlikleri alırım’ dedim. O da bana, ‘Halkımıza ekmek parası kazandıran kişilere bizim saygımız sonsuzdur’ dedi. Ben şaşırdım, ezildim ama böyle inanılmaz mütevazı insanların vatanımızda az sayıda olsa da beni çok mutlu etti ve onu hiç unutmadım.”
AHLAKLI MEMUR OLARAK
Vali Refik Arslan Öztürk, yurtdışında yaşayan okul arkadaşı Bekir Demir’e mektubunda şunları yazmıştı: “Hep sade olmayı, gösterişsiz olmayı arzulamışımdır. İşine düşkün, aldığının karşılığını devlete vermeye çabalayan birisi. Ahlaklı, sevecen, şefkatli memur olarak ölmek muradımdır. Toplum giderek değişiyor, biraz da çürüyor, iyi ve güzel yanlarını yitiriyor. Sevgisiz bir toplum olduk. Gençler sorumluluk sevmiyor, çıkarcı, bencil ve dayanışma duygusundan yoksun... Köyler hızla boşalıyor, tarım alanları, hayvancılık elden çıkıyor.
Daireme işi düşüp gelen Avrupa’da çalışanlara ve buradaki ailelerine özel ilgi gösteririm. Avrupa’ya ilk gidenlerimiz, yoksul ülke bütçesine büyük destek verenlerimiz sayarım onları.”
Bir sözünü de ben hatırlıyorum. “İyi ki bana cimri vali diyorlar. Buna çok memnun oluyorum. Ya devlet malını savurganca kullanan vali deseler, yerin dibine geçerdim.”
O vali benim ağabeyim. 14 Kasım 2020 tarihinde vefat etmişti. Rahmetle, minnetle anıyoruz.
