Şampiyonluk maçı ve şampiyonluk günü özeldir. Oynanan oyun daha da özel olmalıdır. Tribünleri doldurmuş binlerce taraftar böyle bitik bir oyunu hak etmemişti açıkçası.
Sane, “Umurumda mı dünya!” dercesine sahada takılıyor. Yunus, büyük işler yapacak gibi gözükürken finali olamayan bir oyuncu olarak ilk devreyi kapattı. İlkay kayıp, Torreira ancak idare ediyor. Böyle oynanırsa taraftar strese girer ve bunu hisseden oyuncuların ayakları birbirine dolanır. Soner’in golüyle tam bir yıkım yaşadı Galatasaray. Antalyaspor karşısında ilk yarı ‘Şampiyonluğu ilan ederiz’ düşüncesi, yerini büyük bir bilinmezliğe bırakmıştı.
Lemina ve Lang ikinci devre oyuna alınmıştı. Antalyaspor ilk devre olduğu gibi çift katlı otobüsü ceza sahası içine park etmişti adeta. Böyle sıkışık oyunlarda golü bulmak çok zor olabilir. Lemina’nın kafa golü, stres yüksek seviyedeyken gelmişti. Soner’in mükemmel serbest vuruş golüne cevabı hemen penaltıdan Osimhen vermese, iş inanılmaz bir yere gidebilirdi. ‘Ne oldu bu takıma?’ sorusunun cevabını eminim Okan Buruk da bilmiyordur. Galatasaray’ın şampiyonluk getirecek oyuna bu kadar uzak kalması çok şaşırtıcıydı. Maçta büyük bir stres yaşanırken, başrolünde Osimhen’in olduğu ve savunmaya çarpan top, beklenen şampiyonluğu getirdi. Kaan’ın golü maçı bitirdi. Çok zor oldu ama şöyle bir gerçek var, üst üste 4 şampiyonluk büyük başarı. Tebrikler Galatasaray.
